GüNDüZ GöZüYLE

Küçük Çilek Sokakta Kalmasın!

2011-10-26T22:07:00.000+03:00

Çilek 8 haftalık. terk edilmiş, ölmek üzereyken cerrahpaşa hastane bahçesinde bulundu. enjektörlerle besleyip büyüttük. çok hastaydı 4 gün veterinerde tedavi gördü. tuvalet eğitimi var. kuru mama ile besleniyor. cerrahpaşada son sınıf tıp fakültesi öğrencisiyim ve yurtta kalıyorum. çilek şuan geçici olarak bir arkadaşımın evinde ve rica minnet bu zamana kadar evinde barındırdık.arkadaşım son 1 haftalık mühlet verdi ve çok acil çileğe bakabilecek sıcak bir yuva arıyorum. yardımcı olursanız sevinirim..
iyi günler..
Erek ÖZTÜRK
tel: 0555 505 76 27

İnsan İnsana Benzer

2011-09-06T10:56:00.002+03:00

Daha önce de benzerlik tespitlerimiz olmuştu... Bu da onun gibi bişi.. Geçen gün nerden estiğini henüz hatırlayamıyorum, natalie portman'a bir göz attım da bizim özge özpirinçci aynen onun gibi geldi bana! Aynı masumiyet, aynı sevimlilik, biraz da alçakgönüllülük...Hollywood türevi ünlü simalarımız yok demeyelim...

He aslında natalie portman keira knightley ile kardeş gibi tabiki ama olsun onu öyle herkes benzetiyo!

Kanepenin Arkasında Ne Buldum ?!

2011-05-08T17:02:00.000+03:00

Evet, uzun bir aradan sonra bir yazı daha yazmak gerekti... Aslında çok daha önceden yazmak gerekti ama insanoğlu genel olarak üşengeçtir. Ben de genele uydum, aykırılıktan kaçındım!

Neyse baktım ki, insanlar gönül rahatlığı ile blogger'a giriş yapabiliyor, hemen bi yazı ile bunu kutlamak gerek; ama ne yazacağım. Uzun süredir yazmamışım, elbetteki birikmiş her şey ama böyle ha deyince de bulunmuyor... derken buldum!

Evet, bundan 1 bilemedin 2 ay önce kanepenin arkasına telefonu düşürdükten sonra bir kurtarma operasyonu gerçekleştirdim ve bu esnada aklımdan tamamen çıkmış olan bişey buldum!

Kanepenin arkasında ne mi buldum? Bir Taso... Hani şu cipslerden çıkan ve sokaklarda oynayıp biriktirdiklerimizden... hani üterdik ya! Sevindim baya, ki anlamsızdı aslında o kadar sevinmek... Pek de bi işe yarayacağı yoktu çünkü. Maziyi hatırlatmak ve bloga konu olmak dışında!

Severdim tasoları! Sitedeki arkadaşım tuba ile tüm sitedekilerin tasolarını bileğimizin hakkı ile kazanmıştık-ütmüştük- vakti zamanında! Sonra tasolara ne oldu bilmem ama, o zamanlar herkesi yenme-ütme- zevkini tattırmıştı bize!

Hayat işte böyle saçma sapan tesadüflerle dolu... 6.sınıfta sahip olduğum bir tasoyu bundan yaklaşık 12 yıl sonra her gün oturduğum o kanepenin arkasında bulabiliyorum!

ANAFİKİR: Evi köşe bucak temizlemek gerekir!

Dişi Yakarış

2011-01-30T02:08:00.000+02:00

Söylenecek sözler hiç bir zaman bitmiyor. Hep bir yarım kalmışlık... Biliyorum anlatamadım kendimi doğru düzgün... Göründüğümden farklıydım çoğu zaman; iyiyken kötü, kötüyken iyi... Anlaşılmayı ummaktan başka bir çareyse yoktu! Yaşatamadıklarımın yanında yaşayamadıklarım da var ne de olsa!
Hayat, istemeden olup bitenlerden ibaret çoğu zaman...
Başka türlüsünü de isterdim aslında...
Bambaşka bir zamanda hepsini telafi ettiğimi düşünmek zorundayım! Böylesi daha güzel...
Aslında herşeyi yaşayabilecek olmak güzel, iyisiyle kötüsüyle... Kutunun içindeki kedi misali...
Ne kadar ilerlesem de her zaman biraz gerideyim... Geride kalan herşeyle biraz eksiğim...
Kendime yazdım bunları da... Bazen çokça konuşasım geliyor diye...

Bonsai öldü ama hayat devam ediyor!

2010-11-20T00:09:00.001+02:00

Bundan 4 ay kadar önce bir bonsai girdi hayatıma! Sürpriz olmuştu benim için. Aradan zaman geçtikçe sürpriz olmaktan çıkıp anlam kazanmaya başladı. Hem bir bitki olmasına rağmen diğer canlılar gibi zamanla kendini sevdirmişti; hem de bir anlamı vardı: uzun bir hayatı simgeliyordu, bakılasıydı! Ben de öyle yaptım... Bildiğim kadarıyla baktım... Bonsai bakımı hakkında pek bir bilgim yoktu gerçi ama! Aldığımdan beri de onunla ilgili bir yazı yazayım demiştim ama bu güne dek kısmet olmamıştı.
Ordu'ya gitme vakti geldiğinde, peşim sıra götüremeyeceğim için İstanbul'da bıraktım onu. Abime emanet ettim, sıkı sıkı tembihledim, "Aman abicim, suyunu eksik etme!" Ordu'ya gittikten sonra her gün abimi arıyordum sırf su vermeyi unutmasın diye.
Dönüşte otobüsten iner inmez ilk iş bonsainin akıbetini sordum, başıma gelecekleri biliyormuş gibi! Ve korktuğum cevabı da aldım: " ben suyunu verdim ama..."

Bonsaim kuruyup ölmüştü... Abim önceleri hiç su vermemiş, kuruduktan sonra da suya boğmuştu bonsaiyi! Kahroldum tabiki... Ama giden geri gelmiyor. Gerçi çok denedim onu tekrar yeşertmeyi ama "bonsai bir kez kurudu mu bir daha yeşermez" diyenler haklıymış, olmadı!
Bu da böyle bir tecrübeydi, yaşandı bitti mi diyeceğim?! Elbetteki hayır... En kısa zamanda başka bir bonsaiyi himaye altına alacağım...
Belki birşeyleri sembolize ettiği için, belki de gerçekten çok sevdiğimden; kimbilir...

Bayar, sen ne mükemmel bişeysin!

2010-10-29T22:03:00.000+03:00

Babies'i izlememin üzerinden epey bi zaman geçti. İlk kez facebook da fragmanına denk geldim; o zaman ki yorumum, gelsin de hemen izleyelimdi. İnternete düşmesi ile izledim filmi. İkinci kez Hatice ile izledim, hem yeniden izlemek istediğim için, hem de onu biraz neşelendirmek için... Filmi sırf Moğolistan'dan Bayar için izledim desem yeridir... Böyle şirin bir bebek olabilir mi? Gerçi tüm bebeklerin hayvanlarla olan sahneleri çok eğlenceliydi... Afrikalı Bebenin yaşadığı koşullar ile diğerleri arasındaki uçurumu gördükçe içiniz buruluyor ama böyle bir filmde bile hayatın gerçeklerinin yüzümüze vurulması güzel olmuş...

1 saat 20 dakika boyunca eğlenceli vakit geçirmek isteyenler mutlaka izlemeli diyorum... Film bitti diye sakın kapatmayın; kayan yazıları da sonuna kadar izleyin, Bebişlerin büyümüş hallerini de görmüş olursunuz...İyi Seyirler...
trailer1
trailer2

Hayat Gailesi!

2010-10-29T00:46:00.000+03:00

Bu zincirin artık kırılması gerekiyordu! Bişiler yazarsam gerisi gelecek diyorum ve hemen başlıyorum...

Ya ben yapıcam, ya benim için biri yapacak ama şu wall-e yi istiyorum...yanımda istiyorum onu! Arada sırada ses çıkarsın...cd lerimi, dvd lerimi okusun...usb girişleri olsun... başımın üstünde yeri var!

http://acidcow.com/pics/2059-russian-wall-e-case-mod-110-pics.html

Genetik Diye Bişey Var!

2010-08-27T18:22:00.002+03:00

Yine bir film yazısı...
Ramazan ayında geceyarısından sahura kadar olan vakti film izleyerek geçirmenin tadını çıkarıyorum şu aralar! Filmsiz geçen, bana göre uzun, bir süreden sonra her güne 2 film sıkıştırarak bu açığı kapatmaya başladım. Bunda 1 haftaya kadar tamamlamam gereken ve henüz hiç başlayamadığım staj defterinin de büyük bir yeri vardır elbette. Malum, işin gücün çok olduğu vakitler işten en çok kaçılan vakitler oluyor bende.

Bu gecede şöyle eğlenceli bişeyler izleyeyim dedim, açtım baktm en son neler indirmişim diye ve the karate kid 'i izlemeye karar verdim. Tamam adı karate kid ama yine de 1984 yapımı orjinal karate kid ile aynı filmi izleyeceğim aklıma gelmemişti. Çubukla sinek kovalamadan dövüşte alınan yaraya kadar aynı filmi farklı karakterlerle izledim. Jackie Chan' in arabasını sildiği sahnede ise, "heh", dedim, "cilala-parlat kısmına da geldik"; ama o bölümü ceket ile yenilemişler! Neticede aynı filmin yeniden çevrimini ufak farklarla izledim ama yine de eğlenceliydi. Aslında filmdeki en büyük fark küçük karate kid'in annesi rolünde izlediğimiz Taraji Henson dı. Filmdeki en renkli karakterdi.

Filmle ilgili söylenebilecek fazla bişey yok, eğlenceli vakit geçirmek için izlemenizi tavsiye edebilirim. Bu yazı için önemli olan, filmin başrolündeki Jaden Smith!

Babasının oğlu yine çıkmış sahneye. Pursuit of Happyness den sonra biraz daha büyümüş, 4 yaş kadar, ve yine aynı sempatiklikle karşımızda. Will Smith' den aldığı sadece sempatiklik, çekicilik değil ama anlaşılan. Bir Haley Joel Osment olmasa da iyi bir oyuncu olacak gibi görünüyor, belki babasından da iyi.

Son olarak, Will Smith' e teşekkür ediyoruz, kendisi ve de oğlu için...

Ordu'daysam sebebi var!

2010-08-19T22:36:00.000+03:00

Zaman zaman depresif bir ruh haline bürünürüm ben. Öyle ergenliğin getirdiği ruhsal bunalımlardan, hayattan bıkmaktan, yaptıklarından zevk alamamaktan bahsetmiyorum. Baya baya hayatın anlamının tamamen yok olduğunu düşündüğüm günler olur. Bu düşünce bazen kısa süreli bir depresyonla bazen de sonu belirsiz bir panik atak dönemiyle kendini iyiden iyiye belli eder. Bu tip durumlarla karşı karşıya kaldığım zamanlarda akıllı insanlarında gayet rahat delirebileceğine kanaat getiriyorum. Delirmek de gayet akıllı adam işiymiş!

Bu yaşadıklarının bilincinde olup da bunun çeşitli fiziksel hastalıklar olarak geri döndüğünü görünce kendi kendine telkinde bulunmaya başlıyosun! Kendine neleri yapman veya düşünmen gerektiğini hatırlatarak aslında bu duruma dışarıdan bakan bir gözmüş gibi hareket etmeye çalışıyosun. Ben bu konuda yavaş yavaş ustalaşıyorum. Mesela, baktım ben okul tatil olduktan sonra 2 staj deneyimini üst üste yaşamışım, sıkılmışım bunalmışım. Ailemden uzak kalmışım. İstanbul'un sıcağından pert olmuşum. Sonra bunlar midemde nüksetmiş, bana yemek yedirmez olmuş! Hadi dedim, topla bavulunu git memleketine! Temiz hava, dinlence, biraz da aile iyi gelir bünyeye. Nitekim öyle de oldu. Ordu'ya geleli 2 gün oldu, hemen iştahım açıldı. İftardan sonra bi 5 kere daha bişiler yiyorum. Gerçi bunun neresi güzel dimi!

Ordu ne güzel ama. Geçen sene burada geçirdiğim sürenin uzunluğu nedeniyle bi daha da gelmem diyordum ama özlemişim! İstanbul'un o yapış yapış nefes aldırmayan havasından sonra buranın püfür püfür havası çok iyi geldi. Gerçi çarptı biraz, arada başım arıyo bol oksijen sebebiyle ama olsun, zihnim açılır!
Neymiş efendim, İnsan kendini bilecekmiş...
Böyle eften püften sorunlarla kafa bulandırmaya, can sıkmaya gerek yokmuş. Tebdili mekanda ferahlık varmış.
Acele tarafından pesimistlikten polyannacılığa geçiş yapılabilirmiş.
Kapımda köpeğimle kedim onlarla oynamamı beklermiş!

Tanrı Misafiri!

2010-07-10T17:34:00.000+03:00

Geçen günlerde kapımıza bir kedi dayandı. Sitede oturmama rağmen kapının önünden eksilmeyen kedi, köpeğe alışkınım aslında. Hayvan seven biri olduğumdan çok da şanslı olduğumu düşünüyorum hatta! Akşam stajdan eve dönerken parktan koşa koşa yanıma gelen şımarık'ın bacaklarıma yapışarak benden yemek ve sevgi beklemesi; her sabah durağa kadar elver (evet pati veriyo, oyüzden adı bu!) ile birlikte bana eşlik etmeleri apayrı bir keyif benim için.

( Elver ) ( Şımarık )

Neyse kediyi anlatıyordum ben! Kedinin, bu ziyaretlere alışık olan beni şaşırtma sebebi, cins bir kedi olması. Sokak hayvanlarını çevremizde görmeyi maalesef kanıksadık ama cins hayvanları sokakta görmek hala içimde kanayan bir yara!

Buna üzüldüm önce sonra da kedinin cinsini anlamaya çalıştım ama bu konuda pek de başarılı olduğum söylenemez. Birçokları gibi ben de işin içinden çıkamadım. Kedinin gözleri oval, kulakları uzun ve pembe, alt kısımlara doğru yuvarlak, kuyruğu uzun ve tüylü, vücudunda da değişik renkte tüyler var. Bunlar, kedinin Van kedisi olduğuna dair alametler...Ama aynı zamanda yüzü sivri, vücut yapısı ince yani biraz çelimsiz ve çok cana yakın, oyuncu bir kedi. Bunları göz önünde bulundurursak bu kedi Ankara kedisi :)
Yani biraz ordan, biraz burdan... Sizce bu kedi ne cins ola ki?

Aslında ne olursa olsun, sonuçta bir kedi o... Sabahları pencerenin altına gelip "miyiv...miyiv" diye, kendince "ben burdayım, hadi bana yemeğimi verin." demek isteyen sevimli bişey işte!
Hayatın bize bahşettikleri...

Biz bi yerde yanlış yaptık!

2010-06-26T13:40:00.000+03:00

2 hafta önce aklıma düşen bir mevzuydu bu. Buraya bu kadar geç yazmamın sebebi de malum, staj yapıyor olmam! O, bir başka yazının konusu olsun...

Ben de öldüğümde arkamda birşeyler bırakmak istiyorum; hatırlanmak istiyorum... İnsanların çoğu gibi. Bu dünyaya geldim gidiyorum. Benim yaşadığıma dair bir iz kalsın diye düşündüğüm olmuştur çoğu zaman. Bunu başarabilen insanlarla dolu bir çevrede yetişiyoruz çünkü hepimiz. Sanatçılar yaptıkları eserlerle hatırlanıyorlar. Tarih derslerimiz var bi kere. Bütün ünlü liderleri öğreniyoruz, her yaptıklarıyla. Ve maalesef sadece güzel insanları hatırlamıyoruz. Sadece güzel günler yok, öğrendiklerimizin içinde. En ünlü seri katilleri hatırlıyoruz; en cani liderleri. Onlarla ilgili araştırmalar yapılıyor; kitaplar yazılıyor. "Bak yavrum, bir de böyleleri var; ne yazık ki biz bunlara da insan diyoruz!" dedirtecek sürüyle insanı tanıyıp biliyoruz. Artık kemikleri bile kalmamışken toprağın altında!

İşte en büyük yanlış burada başlıyor! Tarih boyunca, olan iyi, kötü herşeyin elbette gelecek nesillere aktarılması gerekir. Yaşanan her savaşın, her kıtlığın bilinmesi lazım. Ama Dünya'da kötülükten başka bir şeyde başarılı olamamış; insanlığın yüz karası olmuş bu insanları isimleriyle hatırlamak niye? Neden bu canilerin isimlerini tarih kitaplarında büyük puntolarla yazarak ölümsüzleştirdik? Yaşanan olaylar yazılarak zaten ölümsüzleştiriliyor, olması gerektiği gibi. Olan bu olayı gerçekleştiren kişi diyerek yetinemez miydik?

Gerçekten önemli olan neydi bizim için? Bu olayların gerçekleşmiş olması mı? Bu olayları kimin gerçekleştirdiği mi? Tamam kişilikleri, onları tahlil edip bu gibi insanların profilinin belirlenmesi için önemli ama benim karşısında olduğum şey, onların isimlerini ölümsüzleştirmemiz.

Kimbilir, belki bir çok şey daha farklı olabilirdi bunu başarabilseydik! Belki de bu tip insanlara bile hayran olabilecek kadar çaresiz olanlar, artık onlara hayran olmaz; onları taklit etmezlerdi.
Artık bunu öğrenebilmenin bir yolu yok. Bir çok şey gibi bunu da yanlış yaptık işte...

Hadi özlem giderelim!

2010-06-04T23:43:00.001+03:00

İki final arası bi film izleyeyim de beynim açılsın diyorum. Neler varmış diye bakıp Unthinkable 'ı izlemeye niyetleniyorum. Başlıyorum izlemeye; ilk sahne bir kamera çekimi ile başlıyor. Adamın suratında binbir ifade. Belli ki çok duygulu! Ona bakarken birden ne hissettiğini ne düşündüğünü yüzüne bakarak çıkarmaya çalıştığımı farkediyorum. Lie to me den bana miras kalmış! Aklıma düşüyor; "noldu bu diziye yahu?!" diyorum. 2.sezon 10.bölümde kalmıştık en son.( Şöyle abuk subuk yerlerde ara veren dizilere de nası sinir oluyorum!)
Filmi durdurup hemen bi bakıyorum dizinin akıbetine ve sevindirici haberi alıyorum.
7 Haziran Pazartesi günü Lie to Me -Beat the devil isimli yeni bölümü ile sevenleriyle buluşuyor.
Ve biz de keyifle Tim Roth izlemeye devam ediyoruz...

Tembel Duası!

2010-05-15T18:23:00.001+03:00

Tarih: 2 gün öncesi
Saat: Gece yarısını epeyce geçmiş

Dizlerimin üstünde yeni oyuncağım, kafamda yapılacak birden fazla projenin düşüncesi ve içimde bunun getirdiği sıkıntı, oturmuş her zaman olduğu gibi son ana bıraktığım işleri yetiştirme telaşına girmişim.
Puf un üzerindeki o güne ait gazete takılıyor gözüme. Kaç gündür gazete okumamışım ben! Oysa babamın her sabah aldığı gazeteyi okumak yemek yemek gibi bişey sayılır benim için.
Bununla birlikte, sonuca varamasam bile, uğraştığım işler yüzünden hiç avarelik edemediğimin farkına varıyorum. Takip ettiğim dizilerin ben izleyemeden son bölümüne bir yenisi eklenmiş. İndirdiğim filmler klasörde bekleyip durmuş. Sinemaya gitmeyeli de epey olmuş. Bloga yazmayalı... Yazılanları okumayalı...
Faydalı bişeyler yapmadığına üzülür insan elbette, zamanını verimli kullanamamaktan şikayet eder. Ama özlüyorsun böle kafan rahat vakit öldürmeyi!
Şu bela zamanlar bi geçsin diyorum. Bi geçsin de artık tembelliğin tadını çıkaralım. Vakti geldi de geçiyor...

Ayakkabı Bağlayıcılar!

2010-04-17T16:48:00.000+03:00

Geçen gün yine reklam izliyorum televizyonda...ki en sevdiğim şeylerden biridir. Güzel bir reklam çıktığında kanal değiştirilirse olay çıkarırım!

Anadolu sigortanın ev hanımları için emeklilik reklamına rastladım. Hatırlıyorsunuzdur; iki çocuk kendi aralarında konuşuyorlar. Babaları tek mesleğin erbabı olmuşken annelerinin yaptıkları işleri saya saya bitiremiyorlar. Çok sevimli, çok içten bir reklam olmuş. Hepiniz o küçük kıza hak vermiştir. Annesi için saydığı işlerin pek çoğu onun için gerçekten çok mühim işlerdir, her biri birer meslektir bazılarını biz öyle görmesek de... Örneğin reklamın sonunda söylediği ayakkabı bağlayıcılığı.

Hepimiz belli bir yaşa kadar bu işi annemize babamıza yaptırır, yaş kemale erince kendimiz yaparız. Ama işin aslı öyle değil işte. Her babayiğidin harcı değil ayakkabı bağcıklarını bağlamak. Gerçekten meslek olası bi olay bu. Çünkü olmayınca olmuyor işte. Geldim şu yaşıma, hala daha bağcıklarım yerde geziyorum! İdareten bi bağlayıveriyorum evden çıkarken ama bütün gün kaç kere çözülüyor, sayısı belli değil! Gün içinde annemi yanımda taşıyamayacağıma göre (keşke olsa öyle bişi) ayakkabı bağlayıcı arkadaşlarımdan medet umuyorum.
Şanslıyım ki, bana gerçekten acıdığı için, şımarıklık tembellik diye düşünmeden, yüksünmeden, kusurumu yüzüme -pek- vurmadan ayakkabılarımı bağlayan çok sevgili birkaç arkadaşa sahibim. Arkadaşlığın, dostluğun yanında ayakkabı bağlayıcılarım onlar benim!
İyi ki varsınız...

O değil de...

2010-03-28T23:04:00.000+03:00

O değil de, Ezgi Mola Türkiye'nin Marion Cotillard'ı gibi bence. Ya da Marion Cotillard Fransa'nın Ezgi Mola'sı...
Aynı sempatiklik, aynı içtenlik, aynı ışık... Az daha yüzleri gözleri de benzeyecekmiş!

Hayat Ne Tuhaf; Vapurlar Filan !

2010-03-22T22:09:00.000+02:00

Yeni bir gün daha başlıyor. Tüm cemrelerin çoktan düştüğünü gösteren ılık bir hava; tatlı tatlı yüzümü yakan bir güneş ve çiçeklenen ağaçlar. Okula gitmeden Kadıköy'e uğramam lazım, film festivali için bilet alınacak. Salonda kalan 3,5 beter yerden arkadaş yanı koltuklar temin edilecek! Uzun zaman mı olmuş gündüz gözüyle Kadıköy'e gitmeyeli? Hafiften bir sızı içimde; elimi kolumu nereye koyacağımı bilmeden yürürken!
Biletix' e bir güzel hizmet bedellerini bayılarak alıyorum biletleri.İşler tamamlanınca hemen beşiktaş vapuruna yetişmeli derse geç kalmamak için. 45 vapuruna yetişiyorum neyseki. Madem hava güzel, madem vapurdayım; dışarıda oturayım diyorum eskisi gibi! Vapur hareketlenince hafiften bir deniz kokusu geliyor burnuma; İstanbul'da da deniz pek kokmaz ya! Ve güneş vuruyor yüzüme, sıcaklığı içimi ısıtıyor. Kaldırıp kafamı kapıyorum gözlerimi. 25 dakikalığına da olsa doyuyorum günün tüm güzelliğine...
Ve şaşırıyorum; nasıl da böyle mutlu edebiliyor insanı bir güneş, bir deniz, bir bahar...

Gerçekten de şu hayat dedikleri epey bir tuhaf...

Mutlu Et Kendini...

2010-03-21T14:34:00.000+02:00

Bizim mutlu olmamız için her daim çalışan, didinen eti browni sonunda intense'i buldu! Tamam o ıslak kek browni ler bizi bizden alıodu, reklamdaki özge özpirinçi gibi ağzımıza burnumuza bulayasımız geliyordu ama daha iyisi de oluyomuş ki...

Artık reklamları da dönmeye başladı kanallarda. Intense'i yerken Demet Evgar gibi durumdan hoşnut sesler çıkarma ihtimaliniz yüksektir! İlk tepki Ezel'deki Ali misali "noluo lan" denmesidir...ufacık tefecik görünür ama içindeki çikolata ilk etapta sizi boğabilecek kadar yoğun gelir. Tadımlık değil, kısa bi süre için de olsa doyumluktur.

Her derde deva browni intense'i bulan üreten dağıtan herkesten Allah razı olsun; her yer çikolata dolsun...(Amin)

Xpand ' den Özür Dilerim!

2010-03-18T00:26:00.000+02:00

Ben çok atıp tutmuştum daha önce xpand ile ilgili okuyan bilir. Yok başımı ağrıttı, yok güzel göstermedi. O da yalan oldu! Aslında baya baya iyiymiş bu Xpand de... My bloody Valentine filminde bana çektirdiği eziyet kat be kat keyif olarak Alice in Wonderland ile geri döndü. Meğerse gayet güzel bir görüntü ile hiç yormadan sıkmadan bir film keyfi yaşatabiliyormuş bana AFM.

Aynen bir önceki gibi Profilo Afm de izledim filmi. Bu sefer Doan ile birlikte (iyi oldu..çok da güzel oldu...). Yani aynı yerde,aynı salonda bir başka filmle aynı teknolojiyi tekrar tecrübe ettim,kıyasladım ve anladım ki önceki eziyetim tamamen o filmin b** yemesiymiş.

Film için zaten bişey demicem,altyazılı seçeneği ile 3D gösterilmemesi gibi bi eksiği hariç eğlenceliydi. Gerçi çok daha büyük beklentilerle bu filme gidildiğine eminim, o kadarını verememiş. Alice ile daha önceden haşır neşir olmayan bünyelere daha iyi geldiği söyleniyor!

Nihayetinde Tim Burton 3D film hayalini gerçekleştirdi, bize de keyfini sürmek kaldı...

O, Öyle Değil Aslında...

2010-03-18T00:00:00.000+02:00

"herşey biter" diyorlar ya hani... Yalan o aslında! Yok öyle bişey...Herşey bitmiyor; biter diye başlamıyor. Biraz bencillik, biraz korkaklık oluyor bitenlere sebep. Basit sevgiler, biten sevgiler oluyor. Oysa ki sevmenin içinde yok böyle bişey...
Birinin hayatına dahil olabilmek, kendi hayatına dahil edebilmek. Paylaşmaktan, birleşmekten korkmadan.
Becerebildiğin sürece...Bunu istediğin sürece... Biten hiç bişey yok aslında... İster tek başına yaşa bunu, ister birlikte... Bitmeyen bu şeyin adına sevgi diyoruz işte...

Seyr-ü Sefa

2010-02-28T01:52:00.001+02:00

Acayip bol, bereketli haftalara girdik. İyi, kötü ama her halükarda görülesi bir sürü film giriyor vizyona peş peşe...

Genelde bilgisayar başında bir linkten indirerek, dvd sini alarak veya hiç olmadı internetten online izliyoruz filmleri bir çoğumuz. Seviyoruz böylesini. İstediğimiz an başlayıp durdurabilme, yıllar yıllar önce çekilen filmleri durup dinlenip tekrar izleyebilme ve istediğimiz kadar rahat izleyebilme lüksünü ucuzundan güzel güzel yaşıyoruz. Ama arada bir ekonomiye biraz can vermekte de fayda var! Vizyona giren bunca yerli ve güzel film varken evde oturmamak gerek. Yaz oldu mu mumla arar oluyoruz bir haftada 2 den fazla filmin vizyona girdiği zamanları.

Eyvah, eyvah; Veda; Son istasyon; Romantik komedi; (sevenine) Recep ivedik.... Bir yandan da Nine; Invictus; The Wolfman; The Lovely bones.. Daha ne olsun! Hazır gnctrkcll' nin klasikleşen sinema kampanyası da yeniden başlamışken artık biraz da geniş perdeden film izleme keyfine varalım...
7.sanatı sosyalleşerek yaşayalım...

Marion Cotillard için Nine; Levent Kırca için Son İstasyon izlenilesi...

Zamanın Getirdikleri...

2010-02-14T16:17:00.000+02:00

Sanırım başardım sonunda... Bulunduğum durumdan sıyrılıp kendime uzaktan bakmanın nasıl bişey olduğunu biliyorum artık... Türlü türlü hallerimi izliyorum, bir başkasıymış gibi...
Olacaklardan bihaber heyecanlanmasına üzülüyorum, bir otobüsün içinde...Giden birinin ardından bakakalışını görüyorum, bir trafik lambasının altında... Yakın bir arkadaşının yanında eskiye duyduğu özleme tanık oluyorum, küçük bir cafede otururken... Eften püften konulardan saçma sapan konuşmasını dinliyorum, ailesiyle birlikteyken...
Bütün olan bitene sadece seyirci kalabilmeme hayret etsem de, akışına bırakmanın aslında bu anlama geldiğini farkediyorum...

Her zaman güzel şeyler olacağını düşünmek gibi bir aptallıktan kurtuluyorum nihayet...

Before Sunrise...Before Sunset

2010-02-14T15:42:00.000+02:00

İzlemeden önce deselerdi, tüm film boyunca sürekli konuşan insanları izlemenin zevkli bişey olacağını, pek ihtimal vermezdim. Ama öyleymiş! Fırsattan istifade iki filmi peşpeşe izledim. Derste hoca konuşurken daha 10 dakika geçtikten sonra ne anlattığından bihaber olan ben, tüm konuşmaları kaçırmadan takip ettim. Gülümsedim bazen anlattıklarına, bazen de beni anlatıyolar diye daha bi dikkat kesildim. Eğlendim kısaca kendi oluşturdukları bu macerada onları izlerken. Before Sunrise' ı daha çok beğendim tabi; muhabbetlerin hiç kopmadan doğal bir şekilde uzayıp gidebilmesi, aptal bir erkekle aşırı duygusal bir kızı buluşturması güzeldi...
İki filmi birlikte düşününce, başı sonu belli bir film bu da diğerleri gibi... Before sunset çekilmeseymiş, belki o belirsizlikle daha bi etkileyici kalabilirmiş ve Ethan Hawke bu filme hiç yakışmamış. Ama güzel bir seri nihayetinde, izlenmeli...

Sunrise' ın sonunda, bulundukları mekanları tekrar göstermesi ise çok iyiydi...

Yapılası Şeyler!

2010-01-25T13:20:00.003+02:00

YAZI.1

Bazı şeyler vardır; hayatın güzel taraflarını daha rahat görmenizi sağlar. Derin bir nefes aldırır, gülümsetir. Bulutların ardından yansıyan günışığı misali hayata biraz renk katmak, günü aydınlatmak için düzenli olarak yeterli dozda alınması gerekir. İşte once sountrack i de bu bilinçle tüketilmelidir. Hissederek, tadını çıkararak dinlenmelidir. Filmi de güzel, bu şarkıları bir hikayeye dayandırarak dinlemek daha bi zevkli, ama sadece şarkılar, bu yazıyı yazdıran. Durup dinlenip bol bol dinleyin derim...

YAZI.2

İşte Ellen Page, son filmi Whip It ile karşımızda. Roller Derby atleti Shauna Cross'un Derby Girl romanından uyarlanan ve Drew Barrymore'un yönetmenliğini yaptığı 2009 yapımı bir film Whip it. Ellen Page' in başrolde olması dışında nedir bu filmin özelliği? Öncelikle çok eğlenceli ve keyifli bir seyir sizi bekliyo bu filmde. Yalnızca hareketli değil, aynı zamanda yer yer kahkaha atabileceğiniz eğlencede bir filmden söz ediyorum. Ayrıca feminist bir yaklaşım olarak algılanmasın ama, günümüze dek gelen, bir amaç uğruna didinen ve savaşan, içindeki cevheri ortaya çıkaran erkek modeli gidiyor ve kahraman kızımız babe ruthless bliss geliyor! Yani bu filmde başroldeki kahramınımız ve onun yakın çevresi de dahil olmak üzere kızların hikayesini izliyoruz. Bu tarz filmlerde maalesef bunu pek göremediğim için, güzel örnekler var ama elbette-amelie ve juno gibi-, bu filme balıklama atlıyorum! Ve bu güzel filmin görülmesini tavsiye ediyorum...
Ayrıca Drew Barrymore & Ellen Page güzel bir kombinasyon olmuş...

Eski Dost, Düşman Olmaz...

2010-01-20T01:41:00.011+02:00

Bu bir Paranormal Activity yazısıdır...

Kendimi bildiğim ilk zamanlardan itibaren en sevdiğim sinema türü olmuştur korku-gerilim. Sonra sonra gördük diğer türlerdeki filmler de güzel olurmuş, hatta en çok primi onlar alırmış ama işte bendeki bu sahiplik duygusu; hani asıl taraftarı olduğunuz 4 büyüklerden bir takım memleketinizin takımıyla maç yaparken yalnız o gün için takım değiştirirsiniz ya. Veya sorsalar hangi takımlısın diye, fenerbahçe bi de orduspor dersiniz ya işte korku filmleri de öyle yerleşmiş hayatıma.

Abime özenirdim hep, bi de onunla aşık atmaya çalışırdım boyuma bakmadan. Hiç korkmuyorum ben havalarında başlardım filme; sonra sonra sinerdim koltuğun içine doğru. Filmleri izledikten sonra, chucky kanepenin altından çıkacak; freddy tırnaklarını bir kulağımdan sokup öbüründen çıkaracak gibi gelirdi! Yanlış bir hevesti belki o yaşta ama Lorelai'ın kahve bağımlılığı gibi ben de bununla gurur duyuyorum nedense!

Güzel filmler olurdu star tv'nin parlament pazar gecesi sinemasında. Onu beklerdim dört gözle. Ama hep geç saatte verilirdi bu tür filmler, çocuklar hiç izleyemesin diye. Çoğu zaman da amacına ulaşırdı. Hep aynı sahne, gözlerimin önünde hala; geç saate kadar filmin başlamasını bekler veya ancak başını izleyebilir sonrasında annem tarafında yatağa sürüklenirdim. Yine de aklımda hep; chucky, freddy, michael myers, o ve adı hatırlanamayan nicesi...

Zaman geçtikçe o kadar da rahat izleyemez oldum ama. Kenardan köşeden fırlayan kedilerle zıplar, kan revan içindeki sahnelerden hazzetmez oldum.

Ama yine de iyi bir korku filmi izlemenin yerini hiç bişey tutamaz. Ve nihayet geçen gün bunu tecrübe edebildim uzun bir aradan sonra...
Ne zamandır bilgisayarımda duran ama görebileceklerimden dolayı bir türlü izlemeye heves edemediğim Paranormal Activity filmini Gökhan'ın; "sakın izleme, boşver" şeklindeki yorumunun hemen ardından izleyiverdim. Ne olur ne olmaz, kendimi boş yere harap etmeyeyim diye düşünerek gündüz vakti izledim hem de. İsabetli bir karar vermişim, zira gece yapacağı etki şu zamankinden daha katlı olurdu heralde ve bunu isteyecek normal insan sayısının yok denecek kadar az olduğuna eminim.

Her zaman olduğu gibi sonla ayrı düşsek de, türünün güzel bir örneği olarak amacına ulaşan bir yapım olmuş. İzlemesi ise son derece keyifli!-gerçek anlamda böyle gerildiğim en son the strangers vardı sanırım ama o da bunun 7'de 1'i kadar olmalı...
Etkisinin uzun süreceğini düşünerek insanlara yok yok izlemeseniz de olur desem de kısa sürede bu etkiden kurtulunabildiğini öğrenmiş oldum. -mirrors izledikten sonra aynalara bakmaktan ne kadar çekiniyorsanız, bu filmden sonra da karanlıktan ve kapılardan o kadar tırsabilirsiniz.- Ve artık daha mantıklı önerilerde bulunabilirim. Eğer, filmin film olduğunun farkında olurum, izler geçerim diyorsanız bu filmi kaçırmasanız iyi olur. Ama derseniz ki, ben ruhani olaylara gelemem etkisinde kalırım; o zaman boş yere filmi izleyip de kendinize işkence etmeyin derim.

Bu da var...

2010-01-09T15:08:00.001+02:00

Sormak isteyene...http://www.formspring.me/VONALI

Allah'ın Emri...AVATAR Yazısı !

2010-01-09T14:55:00.003+02:00

Çok konuşuldu, çok yazıldı... Önümüz arkamız sağımız solumuz avatar oldu! Gitmeyenin bile artık filmi izlemiş hissine kapıldığı ve spoilerların havada uçtuğu bir durumda tutup da filmin artısı eksisi neydi; konusu nasıldı; oyuncular nasıldı elbet bunlardan bahsetmeyeceğim.

IMDB de 32. sıraya çıkmış bir film hakkında söylenecek çok şey var aslında! Ama şunu da belirtmek gerek, bu yükseliş konusundan ziyade kullandığı teknoloji sayesinde gerçekleşti. İşte bu yazı da bunun için yazıldı; 3D film izlemeden önce bilinmesi gerekenler.

Avatar'ı izlememle birlikte 3D film izlemek için kullanılan 3 teknolojiyi de görmüş oldum. Bunları karşılaştırıp nelerle karşılaşabileceğinizi bir görün istedim. Her yerde birbirinden farklı o kadar çok yorum yapılmış ki...

Bildiğimiz gibi 3D filmler IMAX, XPAND 3D ve REALD 3D olarak izlenebiliyor. IMAX içlerinde açık ara en iyisi. Tabi kendi orjinal ortamında. Yani IMAX in perdesi, ses sistemi, görüntü sistemi diğerlerine göre çok daha farklı. Eğer afm istinyepark da bunları göreceğinizi sanıyorsanız yanılırsınız. Bu nedenle "ya yurtdışında da bu filmi ne kadar abarttılar" demeden önce bizden daha çok şey gördüklerini aklımızdan çıkarmayalım.

Ama yine de diğerlerinden daha güzel bir seyir olacağına eminim.

Sonra Xpand ve Reald geliyor. İkisinin arasında görüntü açısından pek bir fark olduğu söylenemez. Belki xpand de 3boyutu biraz daha fazla hissedebilirsiniz. Yalnız Xpand gözlükleri daha ağır olduğu için doğru takılmadığı takdirde baş ağrısına sebep olabiliyor ve gözlüğün sahip olduğu bir özellik yüzünden hareket ettiğiniz zaman görüntülemedeki bir sorun nedeniyle gözde ağrıya ve bulantıya neden oluyor. Ben film sırasında çok kıpırdayan biri olduğumdan bunun acısını çok çektim. My Bloody Valentine 'i Xpand le izlemiştim ve çıktığımda cidden çok rahatsız hissetmiştim. Başka yerlerde, başka filmlerde bu sorun yaşanmıyor olabilir ama artık üste para verseler bunu tercih etmem.

Reald 3D yi ise Ice Age 3 ile tercübe etmiştim. Fazla derinliği yoktu ama bunun filmden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. İzlemesi çok keyifli ve rahattı, dolayısıyla herhangi bir zamanda IMAX gösterimi olmayan bir film için tercihim yine reald olacaktır.

Son olarak film hakkında bi iki şey söyleyeyim. Sırf istediğimiz yerde oturabilmek için sabahın köründe gittik istinyepark'a(11:00) ve salondan çıktığımızda saat 14:00 dı. Yani film boyunca tek bir ara bile verilmedi. Haliyle bu biraz yorucu oldu ama yine de değdi dedim! Akşam olunca biraz göz ağrısı çektim ama bir iki saate bişeyim kalmadı. Dr. Grace Augustine rolünde izlediğimiz Sigourney Weaver ve Trudy Chacon rolündeki Michelle Rodriguez de yine çok iyiydi...İyiki bu filmde yer almışlar. Bi de Dr. Grace'in Avatarı en süper avatardı!

Hala izlemediyseniz bu filmi, imax ile, izlemelisiniz... İyi seyirler...

Bu Tekirdağ Havaları...

2010-01-05T20:12:00.002+02:00

Seviyorum İstanbul'un bu zamanlarını... Soğuk yüzünü yakarken, bi taraftan güneşle ısınmayı. Tekirdağ'ı hatırlatıyor bana bu havalar. Yatılı lise yaşantımı, arkadaşlarımı, geçmişimi hatırlatıyor. Belki de ondan seviyorum bu kadar çok... Millet yaz için başlamışken çoktan gün saymaya, ben gülümsüyorum kendi kendime bu tekirdağ havasını soluyarak... Yine o zamanı yaşıyormuş gibi varsayarak...

Ve hiç bitmese diyorum... Hiç bitmeseydi...

En Güzel Doodle!

2010-01-04T21:58:00.000+02:00

Google'ın özel günlere özel logolar hazırladığını hepimiz biliyoruz. Böylelikle aklımızda olmayan, belki olsa da bir işe yaramayacak önemli günleri bize hatırlatmış oluyorlar. Bu doodle'lardan - doodle nedir?- bazıları beni çok eğlendirirken bazılarına bakmaya dayanamadığım için google'a tüm gün girmediğim olmuştur. Sir Isaac Newton 'un doğum günü için yapılan bu doodle ise şimdiye kadar gördüklerimin en iyisi oldu. Daha enteresan, belki daha çok üstünde durulmuş olanlarını da gördük bu zamana kadar ama o elmanın dalından düşmesi yok mu! Bayıldım işte...

Daha çok doodle için buraya...

Yazamadan Biten Aylar Var!

2009-12-19T21:16:00.001+02:00

Bu Aralık niye böyle koşa koşa gidiyoki şimdi? Dün 1'ydi, bugün 19'u olmuş. Bir an korktum İstanbul'a kar yağmadan Ocak gelecek diye (neden mi korktum? İddiaya girdik de biz kurt arkadaşla... İlk kar Ocak'ta yağsa kaybedecektim!).
Severim çünkü karı ben. Hep yağsın isterim, erkenden başlasın uzun uzun kalsın yerlerde. Yağmur gibi değildir çünkü. Öyle fazla gürültü patırtı yapmaz. Çok yağası olunca biraz zor olur belki dışarda olmak ama onun da ayrı bir keyfi olur ki kalorifer veya soba başında sıcak bişeyler içerek seyretmek dışarıyı. Ne kadar beter bir manzaraya sahip olsanız da, İstanbul da çoktur öyle yerler zaten, kar yağdığında çok güzel bir manzaraya kavuşmuş olursunuz! Heryer bembeyaz olur, dışarısı soğukken sımsıcak olur içiniz( bir bana olmuyodur heralde.) Geceleri bile karanlık olmaz eskisi kadar. Kestane pişirilir. Kartopu oynanır. Bere, eldiven, atkı takılır. Kayıp düşenler gösterilir haberlerde.
Üzülürüm tabi, dışarıda kalan her canlı türevine; biz en fazla 1-2 hafta çekerken, 6-7 ay kışın zorlu yanına maruz kalanlara. İnşallah günün birinde buna el atabilecek büyüklerimiz olursa, gönül rahatlığıyla bekleyebileceğim bu zamanları da.

Ama yine de, dökülsün karlar lapa lapa... Bürünsün her yer beyazlara...

Fikir Zikir Olayı !

2009-11-23T23:53:00.001+02:00

Tecrübeyle sabittir...
Oynuyorsun diyorsan, (sen) oynuyorsundur!
Numara yapıyorsun diyorsan, (sen) numara yapıyorsundur!
Bir dizideki muhabbet içinde de bu böyledir, ilkokul sıralarında da, iş hayatında da, aile içinde de.
Ve evet; ben diyorsam "oynuyorsun" diye, büyük bir ihtimalle ben oynamaktayımdır!
Neticesinde;
Dervişin fikri neyse zikri de odur...

Evden Çıkmayalım O Zaman...

2009-11-14T20:03:00.002+02:00

Bu kadar da olmaz! Pes diyecek raddeyi geçeli bile çok olmuşken hala daha sabır sınamanın bir alemi yok! Gerçi havasından mıdır suyundan mıdır bilmem, milletin sabrı gerçekten takdire şayan. Taş olsa çatlardı derler. Bize hiç de bişey olduğu yok.

Hadi baktın, millet bu metrobüs olayını sevdi, kıvamına gelmişken dayadın zammı. Peki o aylık basımlarını 200den 160a indirmek de neyin nesi?
Biz, öğrencilere ulaşım ücretsiz olmalı diye konuşurken, şimdi benim aylığımın 15,16 günde bitecek olması reva mı?

Ve yine her zamanki gibi;
Deri koltuklarında oturan birileri, koltuklarında döne döne bize acayip gülüyorlar!
Geçin bakalım dalganızı...

Gizmo'yu severken öldürdüm!

2009-11-13T20:53:00.000+02:00

Aslında çok istedim ben bunu...

Öldürmeyi değil tabi; gönlümce sevip oynayabileceğim bir mogwai ye sahip olabilmeyi. Hala da isterim -ışınlanmadan sonra bunu da yapıcam-

Olsaydı bi gizmom, böyle canım sıkılınca onu sulasaydım da gremlin olsaydı, canavarcılık oynasaydık. Veya kızınca gözüne gözüne tutsaydım ışıkları. Ama sevseydim tabi en çok...

Agucuk,gugucuk...

Bunun yalancıktan oyuncakları vardı bi de; Furby... Komikti o da!

Ben de komiktim!

2009-11-10T19:46:00.004+02:00

İşte güzide videomdan bir parça. Sene 1994. Anaokulumun müsameresinde pembe elbisem ve beyaz saç bandımla Çiğdem Tunç olarak sergilediğim performans takdire şayan. Buyrun izleyin.

ÇALIŞMAK ?!

2009-10-17T22:07:00.001+03:00

Çalıştım ben bugün. Bir markette stant hostesi oldum. Bir markanın 2 ürününü insanlara tattırıp beğensinler de alsınlar dedim. Bazıları uzattığım yiyeceklerle birlikte "denemek ister misiniz?" diye sorunca çok pis baktılar bana; kızdılar besbelli bişeye ama neye bilemedim. Dünya'nın düzenine karşı alınan tavır bende patladı belki de.Bazıları da ben ürünleri tattırıp hadi alın şimdi bunlardan diye düşünürken, "hımmm...bunun tadı daha güzelmiş!" diyerek ayrıldılar standdan. Öyle bakakaldım cümleyi duyunca. Sonra da güldüm bi sürü, benle ne güzel dalga geçiyolar diye...
Bu insanlar aslında cidden komikler ama...
Heee bi de neymiş, stant hostesleri bişeyler tanıtıyosa onu almak gerekiyomuş,sevapmış!

Burası İstanbul !

2009-10-02T22:36:00.009+03:00

Mavi nin o güzel reklam kampanyalarına bir yenisi daha eklendi.(öncekiler için bkz. kafana göre!, çok oluyoruz! )

Reklamı çok beğendim! İstanbul'un çeşitliliğini vurgulayarak markanın ne kadar geniş bi kesime hitap edebileceğini çok güzel anlatmışlar.

Bu reklamı izlediğinde bi çok insanın kafasında cıvıl cıvıl bir İstanbul görüntüsü oluşuyodur heralde; istiklal caddesinde yürüyen büyük bi kalabalık, rengarenk giyinen insanlar, haliçte balık tutanlar, eminönünde uçan kuşlar, vapurlar vs. Kısaca, Pembe İSTanbul...
Benim aklımaysa Anlat İstanbul filmi geliyo. Farklı farklı hikayelerle dolu karanlık bi İstanbul. İstanbul'un çok sesliliğinin reklamının yapıldığı vitrinin ardındaki farklı bi çeşitliliği göstermişlerdi bize. Güzelin her halini barındıran bu şehir, çirkinin de her haline ev sahipliği yapıyordu çünkü.
Böyle karanlık çağrışımlara neden olsa da, yine de güzel bi reklam, güzel bi slogan...
Ne de olsa Burası İstanbul ...

Yaz'ı Gelenekselleştirmek!

2009-09-27T22:02:00.011+03:00

Yaz tatili ne işe yarar? Gezmeye, tozmaya, kafa dağıtmaya, dinlenmeye, eğlenmeye... Güzeldir, beklenir, özlenir. Böyle olmalıdır. Gel gör ki bize gelince dört gözle beklenen bu tatil olayı sayılı vakti saya saya öldürme olayına dönüşür. Dinleneyim dersin olmaz, gezeyim eğleneyim dersin olmaz, azıcık değişik bişeyler yapayım dersin olmaz, çevremde faaliyet yok bari ben biraz değişeyim dersin o bile olmaz! Bu düşüncelerle geçen tatilden de bi hayır gelmez!

Nedir geleneksel yaz aktivitesi? Canım memleketim Ordu'ya gelip okulun yeni dönemini beklemek. Beklerken de bahçelerdeki fındıkları toplamak.

Peki bu kadar kötü müdür Ordu'da yaz ı geçirmek? Tabiki hayır...Deminki hezeyanım dikkate alınmasın, bunca yılın tatil özleminin ufacık bir dışavurumudur o sadece!

Güzeldir aslında Ordu'da yaz ı geçirmek. Akşamları sahili turlanır boylu boyunca ışıklar altında, güzel bi deniz havası çekilir ciğerlere, ufak bir bayram yapılır! Gündüz olunca da deniz rahat bırakılmaz; güzel bir plaj bulunur karadenizin soğuk suyuyla bizzat tanışılır bu sefer. Plaj olduğu müddetçe korkmaya da gerek yoktur hem, öyle alıp götürmez insanı. Güneş deniz kum üçlüsüne doyulunca bu sefer biraz yükseğe çıkılır. Köy havası koklanır bu sefer. Sabah kalkar kalkmaz ilk iş göz alabildiğine yemyeşil çevreyi seyreylemektir. Hiç korkmadan derin derin nefes alınır şifa niyetiyle! Buz gibi sulardan içilir yol kenarlarındaki çeşmelerden. Tarladan koparılan domates salatalıkla gerçek bir salata yenir sonra. Karadenizliysen turşu her daim sofradadır zaten. Bi de turşu kavurursun kahvaltının yanına.

Buraya kadar gelmişken gitmeden olmaz dersin bi de yaylaya çıkarsın sonra. Ve o zaman anlarsın neden bu insanlar yayla yayla der dururlar boyuna!En lezzetli suyu içer, en temiz havayla tanışırsın. Bi tarafta karlar dururken yerde, öbür tarafta sen güle oynaya gezersin güneşin altında.

Büyük veya küçük farketmez böyle güzellikleri görmek için. Huzur bulmak için yaşlanmak beklenmez.

Vona'nın bir köyünde, balkonda uzatıp ayaklarımı oturmuş bakarken bu yeşilin her tonundan ağaçlara ve masmavi gökyüzüne, düşünürüm "Hayat ne kadar da güzel!" diye.

YAKINDA...

2009-09-07T11:42:00.002+03:00

Yeni sezon başlıyor...
Son 20 gün...
Bekleyin...

ice age 3: Dawn of the Dinosaurs 3D

2009-07-13T18:48:00.004+03:00

Sabırsızlıkla beklediğim bir filmdi ice age 3, ve 3 boyutlu olarak izleme şansı bulacaktım... Büyük bir heves ve beklenti içerisinde, vizyona girer girmez soluğu sinemada aldım. Ama cidden değmedi. Daha önceki 3D korku filmi deneyiminden sonra, realD 3D sisteminden çok daha fazlasını bekleyip gerçeklik adına çok daha azıyla yetinmek zorunda kaldığıma mı yanayım, yoksa güzelim ice age serisinin son filmini tamamen çocuk izleyicilere göre çekmiş olmalarına mı yanayım bilemedim.

Nihayetinde buz devri tabiki, yine eğlendiriyo insanı ama bilgisayar başından kaldırıp sinemaya götürecek kadar olmamış maalesef. Bir de tabi benim şansıma mıdır nedir, gittiğim sinemada kendimi bir veli gibi hissetmeme yetecek kadar çocuk cıvıltısına maruz kaldım!
Gece gitmek lazım böyle filmlere...

Kaçırılmayacak Diziler

2009-06-23T22:08:00.014+03:00

1. FRIENDS

1994-2004 yılları arasında 10 sezon olarak yayınlanan ve Türkiye'de "sıkı dostlar" adıyla gösterilen komedi dizisi.

Oyuncular:

Jennifer Aniston(Rachel Green)
Courteney Cox Arquette (Monica Geller)
Lisa Kudrow (Phoebe Buffay)
Matt LeBlanc (Joey Tribbiani)
Matthew Perry (Chandler Bing)
David Schwimmer (Ross Geller)

İlk izlemeye başladığımda karakterlerin yarısını (ross,phoebe,chandler) yapmacık bulmuş ve o kadar da hoşuma gitmeyeceğini düşünmüştüm. Fakat bir süre sonra günde 10,15bölüm izler oldum; dolayısıyla karakterleri de ailem gibi görmeye başladım!
Şiddetle tavsiye ederim. İzlediğim açık ara en iyi dizilerden biridir.

2.HOW I MET YOUR MOTHER

2005 yılından itibaren yayınlanan ve son olarak 4.sezonu geride bırakmış komedi dizisi.

Oyuncular:

Josh Radnor( Ted Mosby)

Jason Seget( Marshall Eriksen)

Alyson Hannigan( Lilly Aldrin)

Neil Patrick Harris( Barney Stinson)
Cobie Smulders( Robin Scherbatsky)

Kimilerine göre adı itibariyle (annenizle nasıl tanıştım?) bu vakte kadar amacına ulaşmalıydı diye düşündürse de çok eğlenceli bir dizi olduğundan ses etmeden izlenmelidir( her ne kadar bazı bölümlerde bizi hayalkırıklığına uğratsalar da). Friends i bitirdikten sonra farkettim ki bir çok yönüyle friends e benzemektedir. Günümüz dizisi olduğundan bazı yönleriyle friends'den öne çıksa da friends himym'ın babasıdır. Ama ne olursa olsun How i met, gözbebeğimdir.

3.LOST

2004 yılından itibaren yayınlanmaya başlayan ve ciddi manada hayranı bulunan, 5.sezonu bitirmiş macera dizisi.

Oyuncular:

Matthew Fox (Jack Shephard)

Josh Holloway (James 'Sawyer' Ford)

Evangeline Lilly (Kate Austen)

Michael Emerson (Benjamin Linus)

Naveen Andrews (Sayid Jarrah)

Jorge Garcia (Hugo 'Hurley' Reyes)

Terry O'Quinn (John Locke)

Lost'u bilmeyen birine rastlamanız çok zordur. Hiç bir dizinin kolay kolay sahip olamayacağı bir üne kavuşan bu gizemli dizi için şimdiye kadar bi çok site açıldı ve hepsinde de lost la ilgili teoriler dolaşıyor. O kadar ki, uçağın düşmeden önceki sahnesinde bir oyuncunun elindeki gazeteki haberin bile dizinin senaryosunda bir önemi olduğunu düşünebiliyoruz, dolayısıyla senaristlerin de bu dikkati göz önünde bulundurmaları gerekiyor. En son 5.sezon finaliyle "haydaaaa,noluyoooo şimdi" dedirttiler. Ve başladık 6.sezonu beklemeye; 9Aralık veya daha yüksek ihtimalle 2010 Mart'ına kadar yeni sezonun başlaması bekleniyor.

abc nin sitesine göre "the final season begins early 2010"

4.PRISON BREAK

2005-2009 yılları arasında 4 sezon boyunca yayınlanan kaçış dizisi!

Oyuncular:

Wentworth Miller (Michael Scofield)

Dominic Purcell (Lincoln Burrows)

Sarah Wayne Callies (Sara Tancredi)

Amaury Nolasco (Fernando Sucre)

William Fichtner (Alexander Mahone)

Robert Knepper (Theodore 'T-bag' Bagwell)

İlk sezonu yayınlandığında michael'ın o müthiş zekasıyla ve dizinin işlediği konu itibariyle (adından da anlaşılacağı gibi "hapisten kaçış") izleyeni alıp götürüyordu. 3.sezonda biraz biraz artık yeter demeye başladı insanlar, ve 4.sezonda kendine yakışır bir güzellikle -daha iyi de olabilirdi gerçi- ekrana veda etti. Ve 16 Haziran dan itibaren türkçe dublajlı olarak "büyük kaçış" adıyla star tv de gösterilmeye başlandı, pek fazla kesim dikim olacağını sanmıyorum dizide ama yine de dvdsini alıp veya indirip izlemenin yerini tutmaz heralde.

Dizi biter bitmez Prison Break: Final Break adıyla filmi de çıktı. Dizinin hemen ardından izlenmesini tavsiye ediyorum. Diziden kopmadan finalden biraz öncesini konu alarak çekilmiş olan filmde yine prison break'ın heyecanını yaşarken bir yandan da "duygulanıyorsunuz", ki bu filmin diziden ayrıldığı önemli bir nokta. Kesinlikle söylenebilir ki çok da güzel olmuş bu ayrıntıyla birlikte ama hafif bir türk filmi çaresizliği hissediliyor filmin sonunda.

Bunların dışında; House M.D, Gossip girl, CSI:NY, Gilmore Girls, O.C, Chuck, Ghost Whisperer, Heroes, Nip Tuck, One Tree Hill, Pushing Daisies, Scrubs, Sex And The City, The Tudors ...

Rüya

2009-06-22T22:32:00.009+03:00

Rüya görmek başka bir hayata adım atmaktır benim için. Yoğun olur rüyalar; bir bünyeye iki yaşam sıkıştırmak gibi bir etkisi vardır. Uyandığımda çoğu zaman rüyanın etkisi, bilincimin de açılmasıyla, tavan yaparak devam eder. Bazen (rüyamda) başının dertte olduğunu gördüğüm arkadaşımı düşünerek, bazen de kendimi bir kovalamacanın içinde görerek endişe içinde başlarım güne. Bazen mutlu, bazen karamsar. Rüyamı hatırlayamadığım -veya görmediğim- sayılı gün dışında. Hatta geçmiş bir zamanda -küçükken- rüyamda hiç tanımadığım bir adama aşık olup, bir haftaya yakın gerçekten aşık olduğum biri varmış gibi hissettiğim olmuştu.

Böyledir esaslı bir rüyanın yarattığı etki. Matrix teki gibi, bazen gerçek hangisi ayırtedilemez olur.

Rüya, bir gerçek gibi algılanabilirken gerçeği de bir rüya gibi düşündüğümüz zamanlar vardır bir de. Ya gerçek olamayacak kadar mükemmel ya da gerçek olamayacak kadar korkunç bir gerçeği yaşadığımızı düşünüp buna rüya deriz. Ya toz pembe bir rüyadır gerçeğimiz ya da kötü, korkulu bir rüya.

Halbuki sadece hayattır karşımızdaki. İçine az biraz tatlı, bolca acı katılmış bir şekilde bize sunulmuş.

Ne kadar harika başlasa da "rüyamız", korkulu bir şekilde uyanmamıza sebep olduğu sürece "kabus" deriz adına !

The International

2009-06-16T14:40:00.005+03:00

İzlemeden önce afişe pek de dikkat etmemiştim, izlerken bi baktım İstanbul'a gelmişler. Silah ticaretiyle uğraşan Ahmet Sunay, Haluk Bilginer miş. İnsan seviniyor memleketini görünce nedense! Clive Owen çatıların üstünde koşturuyo ( daha güzel yerlerde koşsa keşke diye de içimden geçmedi diil ) ! Ama Haluk Bilginer'in o güzel oyunculuğunu bulamadım filmde. Rolü ufak da olsa daha fazla renk katabilirdi filme, bu yeteneğe sahip olduğu aşikar zaten. Yönetmen Tom Tykwer'ın hatası diyelim biz buna.

Filmin bize anlatmaya çalıştığı şey ise; böyle kirli oyunlar oynanıyor siz bunu bilin ama sesinizi boşuna çıkartmayın. Eninde sonunda çark yine dönüyor. Karamsar ama maalesef -biraz- gerçekçi bir yaklaşım.

Tavsiye Film

2009-06-16T00:55:00.011+03:00

2008 yapımı ve yönetmenliğini Mark Herman'ın yaptığı the boy in the striped pyjamas , John Boyne 'un kaleminden çıkan aynı adlı romanın uyarlaması. Film hakkında söylemek istediğim çok şey var. Aslında sırf bunun için film biter bitmez açtım bu kaydı ama kitabın arka kapağındaki tanıtıcı yazı engelledi beni. İşte o yazı:

"Çizgili Pijamalı Çocuk, tanımlanması zor bir hikâye. Genelde arka kapakta kitapla ilgili bazı ipuçları veririz. Ama okumanın zevkini bozacağını düşündüğümüzden bu kitapta bunu yapmadık. Bizce, neler olduğunu bilmeden okumaya başlamanız çok önemli. Bu kitabı okumaya başladığınızda, Bruno adında dokuz yaşındaki bir çocukla bir yolculuğa çıkacaksınız (ama bu kitap dokuz yaşındakiler için değil). Ve er geç Bruno ile birlikte bir tel örgüye varacaksınız. Böyle tel örgüler dünyanın dört bir yanında var. Umarız asla rastlamak zorunda kalmazsınız."

Ve ben bu yazıdan habersiz olarak bu filmi indirip trailer ını izlemeden, konusuna bakmadan izlemeye karar verdim.-ki yapmam böyle bişeyi normalde-Ve gerçekten iyi yapmışım, çünkü konusunu okusaydım sürekli kendi kendime kurgular oluşturacak ve okuduğum olayı bekleyecektim ister istemez. Ama bu filmin böyle bişeye ihtiyacı yok. Beğenilmeme kaygısı yok. Filmin ilk dakikalarından itibaren vuruluyorsunuz. (Daha fazla yazarsam kesin anlatmaya başlayacağım!) Bu filmin de eksikleri yok mu var tabi, ama onları da sayarak herhangi bi önyargıyla filme başlamanıza neden olmicam!

Bu filmi izleyin ama konusunu öğrenmeden...

Gerçekler bazen dayanılmaz olabiliyor...

hey: filmi sinemada izlemek isteyenler için, 10 Ekim de vizyona girecek diyorlar haberiniz olsun.

Büyümesek olmaz mıydı?

2009-06-06T23:30:00.005+03:00

Haley Joel OSMENT...

1999 da The Sixth Sense, 2000 de Pay It Forward, 2001 de Artificial Intelligence:AI ....

Bu filmlerle tanıdık, bildik, sevdik onu. Her bir filminde tesadüfen orda olmadığına, rolünün hakkını fazlasıyla verdiğine tekrar tekrar şahit olduk. Yıldızım diyen birçoğundan iyi yapıyordu işini ve daha 12 yaşındaydı ilk oscar adayı gösterildiğinde. O sene aday olduğu kategoride oscarı alan oyuncuysa Michael Caine di.
Daha dün gibi, kaçıncı kez izlediğimi hatırlayamadığım bu filmleri ilk izlediğim zamanlar. Zaman çabuk geçiyor cidden de. Ve işte küçük jönümüz de acımasız ergenlik döneminden payına düşeni alıyor.

Hiçbişeyin eski tadı yok artık...
Büyümeyelim bence...
Hep sevimli kalalım...
Belki canımız da acımaz o zaman...

Trajikomik Türkiye'm

2009-06-03T15:20:00.005+03:00

Bu gazete küpürünü bundan birkaç ay önce kesmiş, saklamıştım. Hatta bunu kestiğimde daha bir blogum bile yoktu. O zamanlar şehrin belirli merkezlerinde ücretsiz gazeteler sıklıkla dağıtılırdı, seçimlerden sonra gazetelerin de işi bitti gibi; yada bana rast gelmiyo artık!

Trajikomik geldi bu haber bana. Haberde eşi tarafından şiddet gören bir bayan var, fakat ben bu habere her baktığımda gülmeden duramıyorum! Sebebi elbetteki fotoğraftaki Nizamettin Bey'in ve eşinin yüz ifadeleri. Bu süper ötesi fotoğraf için öncelikle fotoğrafçıya bi teşekkür ediyorum. Adamın aldığı ceza nedeniyle çektiği üzüntü yüzünden yeterince belli oluyordur! Eşiyse hem gazetede fotoğrafının çıkacak olması sebebiyle hem de yediği dayağın kocasının yanına kâr kalmaması sebebiyle acayip bir mutlu!

Sadece fotoğraftan konuşmak olmaz ama bu haber için, kocası eşini yemek yaparken söylendi diye dövüyor. Ve 1yıl boyunca "evlilik hayatında mutlu olmanın yolları" konulu kitaplar okuma cezası alıyor. Maalesef kitap okumak hala ceza kategorisinde ele alınabiliyor. Gerçi Nizamettin için bunun büyük bir ceza olduğunu yüzünden anladık.

Ve buna da şükür dememiz lazım aslında. Zira geçen gün bir başka haberde okuduğuma göre, yine karadenizde(bölgemize zarar vermeyin artık yeter!) kocasının kendisini aldatığından şüphelenen bir kadın eşine başka bir telefondan ulaşıp randevu veriyor ve buluşmaya gidiyor, başka bir kadınla buluşacağını zannederek buluşmaya giden fakat karşısında karısını gören adamsa hem suçlu hem güçlü olarak eşini dövüveriyor. Ve sonrasında karısının şikayetçi ol-a-maması nedeniyle serbest bırakılıyor.

Ve bu haberle ilgili son olarak, bir de açıklama yapıyor Nizamettin: "Nasıl ilk kez mahkemeye düştüysem, kütüphaneye de ilk kez giderek kitap okuyorum."

Hiç anlayamamışımdır, bir kesim var ki hiç kitap okumamakla övünüyorlar. Böyle birşeyle nasıl övünülür?
Nizamettin'e ve onun nezdinde kitap okumamayı marifet sayan herkese kocaman bir AFERİN, kendinizle ne kadar gurur duysanız az (!)

MAŞUK'a...

2009-05-27T23:47:00.006+03:00

"Her hakiki aşk, umulmadık dönüşümlere yol açar. Aşk bir milâd demektir. Şayet "aşktan önce" ve "aşktan sonra" aynı insan olarak kalmışsak, yeterince sevmemişiz demektir. Birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir."

Elif ŞAFAK - Aşk

Ne mutlu aşkı tadanlara ki sevgi onların yüreklerinden, gözlerinden ve dillerinden hiç eksilmeyecek.

Hapşırık!

2009-05-16T11:45:00.003+03:00

Yeter!

Bu insanlara otobüslerde bi haller oluyor. Hapşırmak için türlü türlü yöntemler icat ediyolar. Nedir normali? Alırsın eline mendili, içine hapşır istediğin kadar... Ama ben neler görüyorum....

Biri otobüste önünde oturan insanın üzerine hapşırıyor. Biri ayakta kitap okuyarak seyahat ederken, tutuyor kitabın içine hapşırıyor. -Bunu da ilk kez gördüm!- Biri de cam kenarında dururken tutuyor cama hapşırıyor!

Yapmayın....

Hele ki bugünkü haberlerden öğrendiğim kadarıyla domuz gribi (H1N1) Türkiye ye giriş yapmışken, etrafımızdakileri tehlikeye atmayalım...

Maksat Muhabbet

2009-05-02T22:06:00.008+03:00

Hiç boşuna konuşmayalım; ben fala inanmam, zaten senin sölediklerini sana anlatıyo vs. diye.

Fal, eğlence olsun diye bakılır. Bu, arkadaş ortamı içinde de bu şekildedir parasını verince de...bunu hastalık haline getirenleri konuya dahil edemem tabi!

Çoğu zaman zaten bildiğiniz basmakalıp ifadeleri dinleseniz de sanki yeni bir şey duyuyomuş hissi verebilir canı gönülden eğlenmek istiyosanız.

Fala bakan kişi eğer size "çok sıkıntıdasın,gönlün kabarmış" diyosa o sırada çok eğlenio olsanız da yüzünüzü indirir "yaa uff sormaa sorma" demeye başlarsınız. Yine bi başka versiyonunda "aaa bak şurda bi çocuk var böle uzun boylu yakışıklı bişey; sana elini uzatmış" diyorsa hemen abartırsınız, "kimmiş o kimmiş" diye sorarsınız çünkü kesin vardır artık öyle biri!

Falın bir diğer özelliği de bakılan kişinin her bişeyini 5dakka içinde öğrenebilmektir! "sana biri şöle şöle yapcak adında e var m var l var....kim bu" dediğiniz anda başlar o kişi aaa bak bi emel vardı benim hakkımda gitmiş de banuya geçende yaptığım şeyi anlatmış; sonra mete gelmiş ona demiş ki............." diye uzar gider. Bikaç isabetli harf uydurmasıyla artık karşınızdaki kişinin son zamanlarda nelerle meşgul olduğunu öğrenmiş olursunuz, he faydası olur olmaz orası ayrı!

Zaten fala bakandan çok baktıran kişi anlatır olan biteni...Bir nevi psikolojik danışmanlık servisi de olabilitesi varmış yani bu fal işinin.

Sözün özü şudur ki, fala eğlence olsun diye bakılır sonrasında anlatılanlardan bir muhabbet döner, Kimi zaman düşünülmesini sağlar bazı şeylerin ve daha kolay yol alınır, kimi zaman sadece içini döktürür rahatlatır, odur şudur budur derkeeeeen....Ağız tadıyla bir kahve içilir, bol bol muhabbet edilir, güzel vakit geçirilir!

BU KONU NERDEN ÇIKTI:

Geçen melekler kahvesindeki falcı bayan(keşke adını bilseydim de reklam olsaydı-sitesinde de bulamadım), dedi sizin komşu hamile,hatta apartmanın toplam kat sayısını onların oturduğu katı bile söledi ögghh dedim. Sonraki gün öğrendimki gerçekten hamile imiş! Tebrik ediorum, başarılı bir öngörü!

>>bunun üstüne bir kahve içilir; bol köpüklüsüden!

Kitaplara Tutulmak

2009-03-19T20:54:00.007+02:00

Aynen böyle oluyor bazen....

Elime bir kitap alıyorum. Çok reklam edilmiş; bir yerlerde okunmaması kayıp olarak nitelendirilmiş; kapağı süslenmiş püslenmiş veya hayırsever bir arkadaş tarafından elime tutuşturulmuş bir kitap.

Yollarda başlıyorum okumaya. Nasıl olsa 1 günlük otobüs yolculuğunda 1 kitabı bitirebileceğim kadar uzun bir yolum var, bana bir sınav gibi!

Ve bazen o kitabı buluyorum; beni bağlayan,kendi hikayesine karıştıran ve utanmayıp benim hikayeme de bulaşan! Bir filmi yarım bırakmak gibi oluyor bazen, herhangi brşey için o kitabın arasına bir ayraç sıkıştırıp en yakınlarda bir yere terketmek. Hatta bu ne biçim kitapmış ki; ayraç seçtiriyor bana, her ayracı da yakıştıramıyor kendine!

Çoğu zaman bu kitaplar benim abartmamla kalıyor, başkalarına istediklerini vermiyor ama olsun...Benim hayatımın asosyal olan kısmında sağladığı hareketlilik yeter onun güzel olmasına; başkalarının beğenmesine gerek de yok fazlaca.

Burda buna örnek verilecek ne çok kitap var kimbilir; yazsam olmaz... Bana bunu yazdıran da sonuncusu zaten....

TWILIGHT SAGA

İlk başladığımda "bu ne yaa;çocuk kitabı gibi!" dedirten ama ilerledikçe beni bağlayan; diğer okuyanlarla muhabbet açmaya çalıştırtan; serinin ikincisini bana bilgisayardan bir günde okutturan; üçüncüsünü bulmak için beni orda burda gezdirten; ve dördüncüsünün ingilizce olarak bile çıkmamış olması nedeniyle beni acayip gerginleştiren bir seri!
İyiki yazılmış....

Bu arada bu tip kitaplardan kaçacak delik arayan ve sürekli, bir sosyal mesaj içeren, tarihi dersler veren, düşünce fırtınaları yaratan kitaplarla haşır neşir insanlar için de çok üzüldüğümü belirtmeliyim. Çünkü, bu seri olmasa bile bu tür romanlardan bi haber yaşamak gerçekten büyük bir kayıp...

Ana fikrimiz; twilight serisini okumak güzeldir... Hadi yapalım....

HEY: Özellikle filmin resmini koymuyorum; çünkü bir çok twilight sever gibi ben de filmi çok yetersiz buldum...

3D korku filmi izlemek

2009-02-22T13:00:00.005+02:00

Duyunca işte mutlaka gitmeliyim dediğim bir filmdi 3D korku filmi...Önce scar (iz) geldi, "gitmeyin hiç güzel değil,güzeli gelecek" dediler. Peki dedik,bekledik. Ve sonra My Bloody Valentine geldi. Quentin Tarantino'nun "tüm zamanların en iyi kanlı filmi" dediği 1981 yapımı filmin yeniden çevrimi. Günlerden 14şubattı ve ortalıktaki yapış yapış kalplerden, güllerden, aşk kırmızısından bezen bizler için bir alternatif gelmişti; Kan Kırmızısı! Film vizyona 13şubatta girdi ama olsun, ufak bi ayrıntı bu!

Filmi profilo da izledim, zaten sadece cinebonuslar ve gnctrkcll liler için geçerli sinemaların bazısında 3D gösterim vardı. Konu itibariyle pek de güzel değildi, yavan korku filmlerinden birini daha izledik. Sadece sonunun High Tension vari oluşu; insanları biraz meraklandırması, hatta bazılarının kafasını karıştırması bakımından güzeldi. Bir filmin içine psikoloji girdi mi farklı bir güzelliği oluyo!

Yani filmden tabiki pek te yüksek bir beklentim yoktu, amaç bir korku filmi keyfini 3Dyle taçlandırmak. O ani gerilimler hoş iyi güzel ama bir yandan da mahvoldum izlerken. Bi ara "bu izlediğim son film olabilir tadını çıkarayım nasıl olsa bundan sonra kör olacam" diye bile düşündüm az biraz! Yani altyazı uyumu iyiydi ama film acayip göz ağrısına dolayısıyla kafada da tekme yemiş gibi bi ağrı, uyuşukluğa sebep oluyo maalesef; umarım bu bir tek profilo için geçerlidir. Salon da o kadar ahım şahım değildi zaten, şansınızı başka yerde deneyin illa gidecekseniz. O kadar kaliteli birşey de beklemeyin, hayal kırıklığı yaşamayın.

Ama bir 3D filme gittikten sonra illaki diğer izlediklerimiz de böyle olsun diye düşünmemek elde değil.

Slumdog Vs. Benjamin

2009-02-20T22:03:00.008+02:00

81. oscar ödüllerinin dağıtılmasına sayılı günler kala (22şubat) bir değerlendirme vakti geldi.
İki filmi de art arda izlediğim için öncelikle acayip bir doygunluk hissim var; hatta karıştı biraz ortalık. Çünkü iki filmde kendini, izledikten sonra hissettirebilecek türden filmlerdi ucundan kıyısından bile olsa. Vardır belki sizde de öyle hisler; bir film izlersiniz, bir kitap okursunuz. Sonra bir bakarsınız, bir an onu düşünüyorsunuz hala izliyor/okuyor gibi. Ya da bir dizi gibi hissettirir kendini, uzun bir süredir sürekli hayatınızın içine girmiş gibi. İşte benim için böyle, sizin için de böyle tatlar olsa hoş olurdu!

---DİKKAT SPOİLER İÇEREBİLİR (evet hiç dikkat etmicem buna)----

Gelelim filmlere; akademinin bize daha değişik bir süprizi yoksa bu iki filmden biri oscarı alacak diye düşünüyorum, gerçi bollywood sayılabilecek slumdog millionaire başlı başına bir süpriz (marian gibi)! İki filmi de en azından adaylar göz önüne alınırsa beğendim tabi, farklı farklı yerlerde.

The Curious case of Benjamin Button iyi senaryolu ve iyi oyunculu-karakterlerini başarıyla yansıtan- bir film olmuş, tabi öykü bu kadar ilginç olunca filmi izlemek de ayrı bir keyif oluyor. Slumdog Millionaire ise oyunculuklar konusunda o kadar tatmin edici olmasa da gerçekten filmin yönetmeni David Boyle 'u kutlamak gerekiyor. Özellikle; Latika ile Jamal 'ın buluştuğu son sahnede Jamal'ın kesilen yanağa kondurduğu öpücükle olanların geriye sarıldığını gösteren o sahne....İşte bizi kalbimizden vuracak sahne bu! Bir öpücükle o yara izinin kaybolması! Ve tabi, filmin sonunda sorularla bağlantılı olayların tek tek gösterilmesi... İlk başta Jamal için "yahu bu ne de boş bakıyo" denebilse de hayat tüm tekmeleri ıskalamadan giydirmiş arkadaşa olsun o kadar. Ufak da olsa bi ülke sorunundan bahsetmesini yadsımamak gerek. Ve çocukların (özellikle çocuk jamal'ın) oyunculukları gerçekten güzeldi.

Sonuç olarak, çoğu insan için slumdog hollywood tarzı bollywood luğuyla, klasik mutlu sonu,ve vasat (diyen var) oyunculuklarıyla hayalkırıklığı olabilir ama ben isterim ödüle doyamayan bu film oscar ı da götürsün Hindistan lara. Haketmiyo da sayılmaz...

Şu Çocukluk Dedikleri...

2009-02-20T20:36:00.007+02:00

Bir zamanlar kurulu bir saat gibiydik sabahın köründe kalkmak için, şimdi kafamızı yastıktan kaldırmaya korkan biz. Neydi o küçücük halimizle o acelemiz. Ne işe gidiyorduk, ne okula. Ne yapılacak işler vardı önümüzde, ne de bekleyen projeler. Deli miydik peki?

Bu da bir nevi çılgınlık sayılabilir tabi; çizgifilm çılgınlığı... Tv ye en yakın koltuğa kurulurduk yarı kapalı gözlerimizle, ozamanlar koltuğa yatarak uyuyabilecek boyutlardaydık bi de. Oynamak için sokağa çık-a-madığımız, legoları barbieleri salona dökemediğimiz vakitlerde tek ve süper eğlencemizdi. Şimdiki gibi sırf çizgifilm yayınlayan kanallar yoktu belki ama olsun, en süper çizgifilmler bizim zamanlardaydı! Ne bulursak izlerdik aslında, şimdiki futbol meraklılarının her spor programını takip etmesi gibi. Tom ve Jerry, Buggs Bunny, Road Runner( kısaca looney tunes demeli), Taş devri, Jetgiller, pokemon ve hatta kız halimizle tsubasa bile...(ama asla teletubbies olmadı, olmasın...)

Ama bazıları var ki, kalbimizde yeri başka oluyo. Küçüklüğünün bir parçası bir hatıra gibi, anımsanınca garip bir tebessüme neden oluyo çoğu zaman! işte onlar; Sailormoon, Georgie ve Şeker kız Candy. Biraz gariptiler belki(özellikle georgie) türlü entrikaları vardı aklımızın alamayacağı- ozaman için- ama her gün onları beklemek kimi zaman sabahın köründe kimi zaman okul çıkışlarında ve jenerik müziğini duyduğumuz an ki mutluluk; işte basit saf ve gerçek mutluluk...

Şimdiyse herşey daha farklı, herkes farkında... Kısıtlı imkanlı çocukluğumuz iç geçirerek hatırlanan nostaljik zamanlara dönüşmekte hızla. Kuzenimin 9yaşındaki çocuğu sabah 8 de uyandırıyor beni : "Ben uyandımmmmm; yarım saat sonra bilgisayarı açarım, 2 saat oynarım, 1saat sonra tekrar açarım bi 2 saat daha oynarım, 1saat sonra tekrar acarım..............olur mu?"

The Venus Project Ben'im; Hayır Ben'im!

2009-02-09T19:13:00.007+02:00

*Hayalgücü resmedilemese de...

"The venus project" nedir, ne değildir; aslında amacım bundan bahsetmek değil! Yine de söyleyeceklerimle ilintili madem; The venus Project temelinde, teee Lidyalı insanların uydurduğu para denen illetten tamamıyla kurtulmak üzerine. Parayı hayatımızdan çıkartınca ne ticaret ne çalışmak ne sosyal sınıf ne suç ne savaş kalıyor. Bununla birlikte enerji için kullanılan tüm kaynaklar doğadan üretiliyor ve milliyet, din, dil, ırk gibi bizi gruplaştıran kavramlar geri planda tutularak hayatımız bir bilim kurgu filmine dönüştürülüyor. Örnek vericem ama yeterli gördüğüm bir örnek yok, yani öyle Will Smith in "I,robot" u veya Sylvester Stallone nin "Demolition man"i olamaz buna örnek. Burada bahsedilen daha uçuk bir şey; belki de filmi yapılamayacak kadar uçuk; peki yaşanmayacak kadar mı?

Ben bu projeden Zeitgeist: Addendum filmiyle haberdar oldum; en kısa zamanda Zeitgeist:the movie yi de izleyeceğim ve -hayali-izlenmesi gerekli filmler listesinde üst sıralara not düşüyorum bu filmleri. Din konusunda ayrı noktalarda olsak da genel itibariyle kanayan bir yaraya parmak basıyor ve düşünülmesi gerekenleri hatırlatıyor; unutturmaya çalışanlara inat!

Filmden sonra haliyle biraz bakındım, ayrıntılarıyla herşeyi incelediğim söylenemez ama yeterlidir bu kadarıda. Her fikirde olduğu gibi destekleyenler de var yerin dibine sokanlar da. Ne yalan söyliim beni etkiledi ilk duyduğumda. Beni etkileyen şey aslında bu proje değildi; insanların bu tip bir yaşamı düşünebilmeleriydi. İmkansızlıklar yerine imkan dahilinde olanların ilk etapta düşünülmesi gerekir aslında. Buna benzer bir düzen içinde olursak, örneğin suç işlemede büyük ihtimalle para tek sebep değildir, ama paranın hiç bir şekilde hayatında rol oynamadığı bir ailede doğup büyüyen, kendini geliştirmek veya istediklerini yapabilmek için önünde engeller olmayan birinin suç işleme olasılığı ne olabilir? Veya filmde de bahsedildiği gibi sırf meslek edinebilmek için görülen bunca yıllık eğitim yerine amaç sadece bişeyler öğrenebilmek olsa ve mecbur olunan işin yapılması yerine iş yapma zorunluluğu olmayan insanlar sadece ilgi duydukları, araştırmayı düşündükleri konularla ilgilenebilse... Çok fantastik değil mi? bunları yaşamadığımız için; ama olmamasını gerektiren şey nedir bu Dünya yı insanoğlu yönetirken. Tabi bir de somut bir şekilde gözümüzün önünde olanlar var; Dünya'nın efendileri efendiliklerini sürdürsünler diye sömürülen bir dünya... Belki yapılabileceklerden çok uzaktayız; ama madem elimizden bu kadarı geliyor, şimdilik düşünmek bile yeter...

Ne filmi bu ya diyenlere; zeitgeist

Ne Projesi bu ya diyenlere; The Venus Project

Ana gibi yâr...olmaz!

2009-02-05T23:32:00.006+02:00

Saat olmuş 23:30. Yani insanlığın geneli itibariyle gece vakti gelmiş. Ben klavyeyle yine bir dövüş halindeyim; patır patır geçiriyorum her bir harfine. Sonra annem geliyor;elinde bir dondurma kubu. Ve ne göreyim; içinde cevizli çilekli pembemsi bişey. "Aaaa bu ne?" diyorum. "dondurma; ama yavaş yavaş ye." diyor bana. Dondurmadan sonraki kısmı bir kaç kere tekrarlıyor tabi odadan çıkana kadar! Dünya'nın en sevilesi kadını elcağızlarıyla dondurma yapmış, hem de Şubattayız yaa! Tabi bildiğimiz dondurma kalıbının dışına çıkmış biraz ama olsun az ve öz, mis gibi... Eline Sağlık Güzel Annemin...

Bu arada annem kesin müneccim, artık buna eminim;yoksa nerden bilecek benim bugün arkadaşın evinde bir dondurma resmi görüp te "ahh bee,yaz gelse de dondurma yesek." dediğimi! :Süper Annem...

İnsanlık Hâli

2009-02-05T22:26:00.006+02:00

DARİA;
"Ben benim diye... Ya da sen sensin diye... Saksıdaki tohum bu yüzden.
Biz onu zamanla suladık. Şimdi açan çiçek, kimin canını yakmaz ki?"

Duygusal olmayan insan olamaz. İnsan olan duygulanmadan yaşayamaz. Her saniyede, bir duygunun peşi sıra sürükleniverirsiniz. En ufak bir can sıkıntısı bile -booom!- duyguların bir patlamasıdır çoğu zaman. Kalbinizi söküp atamayacağınıza göre-çoğu zaman bunu dilememize rağmen- bu duygular yön verir size. Sizi siz yapar. Her duygunun adı sözlükte aynıdır ama yaşadıkça her biri başka birşeye dönüşüverir.
Kimi zaman saklarsınız bu duyguları en kuytu köşelerde; birileri görecek diye ödünüz kopar kenarını köşesini. Kimi zaman da istersiniz ki dibine kadar yaşayalım; sözlerinizden, gözlerinizden, yüreğinizden fışkırsınlar istersiniz. Bazen de dayanamazsınız, birileriyle paylaşıverirsiniz onları... O azıcık şundan koysun, bak bende de bu varmış diye diye dökersiniz ortaya içinizdekileri. Aşk deriz bunun adına; herkese göre değişir tarifi belki. Ama ortak olan birşey vardır; iki kişinin biriktirdiklerini kavuşturmasıdır aşk... Bazen ikisinin de sevgisidir birleşen, bazen birinin sevgisiyle diğerinin nefreti buluşuverir; belki de umursamazlığı. Artık ne bir sevgidir elde kalan, ne de bir nefret; Aşktır artık sadece...
Bir canlıdır aşk, yaşar içinizde. Duygulardır besini, Kalptir malikanesi, ve sevdiğinizdir oyun bahçesi. Gün be gün bakarsınız ona, sonra bir gün gelir ölüverir. "Her canlı ölümü tadacaktır.-Koskoca Zincirlikuyu mezarlığına yalan söz yazılmaz."
Her bitiş bir hayalkırıklığıdır. Ve siz de kırılan hayallerinizle kalakalırsınız biten bir aşkın ardından. Demem o ki; Sizi yaralayan şey değildir arkasını dönüp giden bir sevgili. Asıl yaralayan şey sonunu göremediğiniz bir sürü yaşanmışlık ve geride kalan anılardır. Her biri bu ayrılık için özenle sivriltilmiş milyonlarca ufak tefek anı kovalar sizi bir süre. Yavaş yavaş toparlarsınız onları en nihayetinde, koyarsınız bir kılıfa; sonra içine yaralı yüreğinizi sıkıştırırsınız ve karanlık bir köşeye atarsınız. Derin bir "ooooohhh" çekersiniz peşinden; aşkın yükü indi mi omuzdan kuş misali bir hafiflik yerleşir yerine.
Zaman akmaya devam ederken biri kulağınıza fısıldar sonra: "Her bitiş bir başlangıçtır aslında." diye. "Yahu işi yok mu bunların,her cümleleri özlü söz kıvamında." diye söylenirsiniz önce.
Sonra bir flaş patlar beyninizde; veeee hop! Aşkın, bilmem hangi hali, başlar yine en baştan.
Eeee,insanlık hâli ne de olsa...

HEY.1: Yazdıklarıyla, bu yazıya yön veren Daria'ya teşekkürler...

HEY.2: Fotoğraf Deviantart tan...

Bunlardan İstiyorum!

2009-02-05T12:58:00.015+02:00

Geçenlerde farkına vardığım bir alışveriş sitesi. Eğer arkadaşlarınıza,ailenize,sevgilinize veya kendinize değişik,eğlenceli ve/veya işlevsel bir hediye almayı düşünüyorsanız bakmadan geçmeyin derim. Bazıları boyutlarına göre biraz "tuzlu" olabilir ama bayıldım!

Güneş kavanozu, dead joe kalemlik, tokyoflash saatler, öldürmeyen örümcek yakalayıcı, koleksiyonluk bad taste bears keyrings gibi gerekli gereksiz bir sürü şey....ben de bunlardan istiyorum diyorsanız siteye buyrun. önümüzdeki günlerde alışveriş yapmayı da düşünüyorum, bakalım hizmetleri nasıl?

(Vol. 1) Tadından Yenmeyen Filmler

2009-02-04T12:25:00.047+02:00

Bazı filmler vardır; düşündüğünüz anda yüzünüzde güller açar. Kendiniz 10kere izlersiniz yetmez başka insanlara da izlesinler diye yalvarırsınız sanki sizin filminizmiş gibi. Bikaç kişiyi kandırırsanız birlikte izlemek için, bu sefer onlar filmi izlerken siz hem filmi hem onları izlersiniz "acaba benim kadar beğeniyorlar mı" diye, bide yetmiyomuş gibi sahneleri açıklamaya başlarsınız-ne gıcık bişeydir bu da-! Ve bu filmler izledikten sonra olduğundan daha üst mevkiye konurlar kimi zaman da. Tekrar izlediğinizde bi bakarsınız okadar da şahane gitmiyormuş, ama bu düşünce de ancak film bitene kadar yer edinebilir aklınızda. Film biter ve siz tekrar "Ne süper filmdi be" demeye başlarsınız, yeni seyirciler toplamak için yolunuza devam edersiniz. Ve bu böyle sürer gider...

İşte benim baldan tatlı filmlerim;

1.Jeux D'enfants

Filmimiz 2003 yılı bir Fransız filmi. Yönetmen Yann Samuell, başrol oyuncuları karizmatik Guillaume Canet ve tabiki muhteşem performansıyla Marion Cotillard. (Bu arada Julien'in 8yaşındaki halini canlandıran Thibault Verhaeghe 'in oyunculuğu da çok keyifliydi.) Film hakkında fazla bilgi vermek istemiyorum, her ne kadar üzerinden uzun bir süre geçmiş olsa da henüz filmi izlemeyen çok insan gördüm. Hem bir fransız filmi olması nedeniyle hem de fantastik anlatımıyla bize le fabuleux destin d amelie poulain 'i anımsatıyor gerçekten ama kıyaslamak büyük haksızlık; iki film için de! Film bir masal gibi anlatılıyor, ama bir yetişkin masalı elbette. Aşkın bir çok halini görüyoruz karakterlerde, sevgilerine ve oyunlarına şaşırıp kalıyoruz çoğu zaman. Bazen de kızıyoruz onlara;mesela tren sahnesinde Julien'e demek istediğim "naptığını sanıyosun sen ya!" gibi.

Neyse film gerçekten etkileyici, sevimli, lokum gibi bişi işte! Her türlü sanatsal,teknoloji harikası, olağanüstü senaryolu yapılmış ve/veya yapılacak onca filme rağmen işte bu filmdir benim ilk aşkım...

Ve Marion da her daim "Sophie Kowalsky" olacak...

-Bu resimde; Marion Cotillard La Môme , diğer adıyla La vie en rose filmindeki "Edith Piaf" rolüyle En iyi kadın oyuncu oscarını kazanmıştır. And the oscar goes to;

Mutlaka izleyin...

2.Yeopgijeogin geunyeo --> My Sassy Girl

Bu seferki filmimiz daha da eski, 2001 yapımı bir Güney Kore filmi. Yönetmen Jae-young Kwak, oyuncular ise Tae-hyun Cha ve Gianna Jun. Kendi kulvarındaki filmlerden çok daha üstün, acayip eğlenceli bir film. Eee boşu boşuna vermiolar imdb de "8.2" puanı! Baştan söyleyeyim bu filme yapabileceğiniz en büyük haksızlık ezkaza onu türkçe dublajlı seyretmek olacaktır. Altyazılı filmleri sevmiyorsanız bile bu filmi mutlaka ana dilinde izleyin,pişman olmayacağınızı garanti ederim. Sadece o konuşmaları duymak bile bu filmi izlemek için büyük bir sebep çünkü. Tae-hyun 'un (nasıl okunuo acaba!) -Jim Carrey- vari mimikleri ve doğallığı, Gianna 'nın nitelikli oyunculuğu ile, film onlarla adeta özdeşleşiyor.

Film, esasında genele göre biraz uzun sayılabilir, 137dakikalık olanı izledim ben, size de onu tavsiye ederim kesilmiş olanları bulursanız izlemeyin; en küçük detaylar bile önemli bizim için! Filmin her dakikası dolu dolu geçiyor, arada hikayelerden yola çıkılarak biraz sapıtıldığı oluyo ama o da zaten adı üstünde "hikaye"; biz de fazla üstünde durmuyoruz!

"Ne anlatıyo bu film yahu" derseniz, efendim adı üstünde hırçın bir kızımız ve onun peşine takılmak zorunda kalan saf oğlumuz, ve tabiki çok tatlı ve tıpkı Jeux D'enfants taki gibi sıradışı bir aşk var filmimizde! Sonradan izleyince farkettim, en çok squash ve metrodaki sol ayak oyununda gülüyorum ki bi ara gözümden yaş geldi söylemeden geçmeyeyim!

-Garibim Kyun-woo neler çekiyor!

Ve son olarak en sevdiğim repliği de yazmadan olmaz ; "Ölmek mi istiyorsun? Kahve iç!"

3.Juno

Geldik 3.filme. Film 2007 yapımı bir amerikan filmi. Yönetmen Jason Reitman, oyuncularsa Ellen Page, Michael Cera ve Jennifer Garner. Bu filmde diğerleri gibi çok olası bir olayı olağanüstü bir şekliyle sunuyor bizlere. Yeniyetme bir hamilenin hikayesi var bu filmde. Kimi zaman onun çocuksu ruh hali ve uçarılıklarını kimi zamansa duygusallığını ve büyüyüşünü izliyoruz. Çok sıcak, eğlenceli yani kısacası Juno'nun filmi!

Bu filmde elbetteki en çok üzerinde durulması gereken kişi Ellen Page... "Hard Candy" ve "Juno" daki başrol oyunculuklarından sonra rahatlıkla söylenebilir ki ileride çok iyi şeyler yapabilecek biri var karşımızda. İleride diyorum çünkü daha sadece 21yaşında, ve birçoğunun bu yaşta isteyipte sahip olamadığı bir yerde, elbetteki bu güzel oyunculuğu sayesinde (dir heralde!). Şimdiye kadar çeşitli festival ve yarışmalarda 39 adaylığı vardı ve bunlardan 22sinde ödül aldı. Bu arada Marion'un kazandığı 2008 en iyi kadın oyuncu oscarına Ellen da adaydı.

4.Wall-e

Bu filmimiz ise diğerlerine göre yeni biraz. Ben de ancak geçenlerde fırsatını bulup izleyebildim. Film 2008 yapımı Pixar ın animasyonu. Yönetmen Andrew Stanton, Wall-e 'yi seslendiren Ben Burtt ve Eve 'i seslendiren Elissa Knight. Diğer filmler (bence) birbirine daha yakın bir tarzda olmasına rağmen bu film epeyce farklı-sonuçta animasyon-. Ama ortak noktaları onu da ballı lokma film haline getiriyor. Evet nedir bunlar? Filmdeki robot genelde pek de düşünülemeyecek bir kalıpta görünüyor; hem fiziki özellikleri bakımından hem de yapay zekasını kullanışıyla. Hayata bir robotun gözünden bakmak ne demekmiş anlıyoruz biraz da olsa (örneğin; yüzük kutusunu bulduğu zaman-izleyenler kesin hatırlayacaktır). Bu ve bunun gibi, robotun "kişiselleştirilmesi" değişik bir film izlediğinizi hissettiriyor-animasyon ya zaten farklı be hacı-.

Ama filmde beni bitiren şey elbetteki Wall-e nin "ivvvaa" demesinden başka bişey değildir ("yiriim seni,yiiirim.."). Seslendirmeleri mükemmel ötesi olmuş. Tabi hikayede öyle,animasyon zaten gerçek film izliyormuşsun tadında olunca, ee zaten söyleyecek de bişey kalmadığına göre bu filmi tatma sırası gelmiş de geçiyor bile...

Hey: Son olarak izleyip bayıldığım ama burda bahsetmediğim filmlere söylüyorum, size de sıra gelecek! Ve bu filmleri benim için bulduğu, benimle birlikte izlediği, ve daha da anlamlı kıldığı için Gökhan'a teşekkürler...

Can Bedenden Çıkmayınca...Unutulmuyor

2009-02-02T19:08:00.007+02:00

Barış Manço'yu ölümünün 10.yılında rahmetle anıyoruz...

"Adam olacak çocuk"lar onu özlüyor...

Hey: Tolga Ünvermiş'e teşekkürler!

Şair Ceketli Çocuk

2009-02-01T16:01:00.007+02:00

“Müzisyenim, ondan sonra Karadenizli'yim, ama hepsinden önce bir devrimciyim”

Kazım KOYUNCU...

Çok şey var onun hakkında söylenebilecek; aslında ne söylense zaten yetmeyecek, hep birşeyler eksik kalacak! 34 senelik hayatına birçok şey sığdırdı. Düşünen, sorgulayan, başkaldıran, hayatı seven ve daha nicesiydi O. Bir yandan yanlışlara sesini yükseltip çare ararken, bir yandan da hakkını vererek yaşayan; kısacası Dünya'ya iyi gelecek, güzel bir insandı. İşte bu insanın belgeseli "Kazım için bir film". Ümit Kıvanç'ın uzun uğraşları sonucu ortaya çıkmış ve diğer birçok belgeselden farklı olarak Kazım Koyuncu'yu kendi sesinden dinlediğimiz doğal, etkileyici bir film. O'nu anlamak için, hayata daha değişik bir gözle bakabilmek için izlenmesi gereken bir film. Ve öyle bir film ki bu, etkilenmek için laz, karadenizli, müzisyen, solcu vs. olmanız gerekmiyor; İnsan olmanız yeterli...

http://www.kazimkoyuncufilmi.com/

Popoya şaplak!

2009-01-30T12:38:00.007+02:00

Inga...Inga...Inga....
Ve bir blog daha doğar!
1,5 senelik bir gecikmeyle giriyorum yayın hayatına! Bunun için bile hazırlıklı olmak gerekir diye düşünerek bekledim boş bir vakte denk gelsin diye. Ama hayattaki diğer herşey gibi buna da hazırlanamıyorum bir türlü. Hazır veya değil, "Ya Allah, Bismillah!" diyorum ve artık başlıyorum...